Nie nadajesz się na matkę?

Od przedszkola słyszałam, że my dziewczynki będziemy mamami. Kupowano nam lalki i misie, bawiłyśmy się w dom. Pamiętam, że od rodziców dostałam nawet prawdziwe nosidełko, bym mogła chodzić wszędzie z moją siusiającą lalką Zuzią. Nosidełko było kolorowe, żółto-czerwono-niebieskie. Z tyłu miało kieszonkę na butelkę, chusteczki… – ach! To były czasy! Wtedy bycie matką było takie proste!
Później mieliśmy w domu różne zwierzaki: chomiki, koty, króliki. Ostatni był pies – był z nami 13 lat. Wielki indywidualista. Na ironię, nie lubił jak się nim nadmiernie zajmowało – a z założenia zwierzaki miały nauczyć nas odpowiedzialności. Pies nie aportował, bawił się sam. Był niesamowicie spokojny i w ogóle nie szczekał!

Mijały lata, a mój charakter kształtował się. Życiowe doświadczenia sprawiły, że zakochałam się w ciszy i spokoju. Lubiło wszystko kontrolować i znienawidziłam chaos. Zaczęłam oddalać się od ludzi, na rzecz bycia obserwatorem. Do bycia matką było mi bardzo daleko!
Frustrację i niechęć do macierzyństwa potęgowały wciąż powtarzające się dialogi:
– Jesteście już razem tyle lat! To kiedy dzieci?
– Ja mam jeszcze mleko pod nosem! Jakie dzieci?!
– No już najwyższa pora! Jak ja urodziłam byłam młodsza od Ciebie!
– Nie dojrzałam jeszcze do bycia matką.
I tak cały czas… . Odechciewało się.

Rok temu wzięliśmy Peżota i Twingo. O mój Boże, co to za psy! Tak absorbujących kundli, o tak różnych charakterach, to świat dawno nie widział!!

Peżot

Peżot

Peżota wzięliśmy z domu zastępczego. Został znaleziony na ulicy zimą, jako szczeniaczek. Przygarnęliśmy go jak miał około pół roku. Peżot stał się obrońcą. Wystarczy szmer na klatce schodowej, a on już zaczyna wariować, rzucać się i szczekać. Najgorzej, jak boli Cię głowa, a on nic sobie z tego nie robi. W między czasie ciągle przynosi zabawkę i chce by mu rzucać. I tak non stop! Rzuć – przynieś – rzuć – przynieś. A spróbuj schować mu zabawkę! Kiedyś podjęliśmy taką próbę! Ukryliśmy bombelka w szafce jak nie widział. To sobie wyniuchał i przez 4h piszczał i skamlał bo wiedział, że on tam jest! Po 4h my nie wytrzymaliśmy i daliśmy mu tą zabawkę. Czasem, kiedy nie wykazuje mu się zainteresowania, kładzie się koło Ciebie i skamle. I ujada. I tak coraz głośniej!

Twingo

Twingo

Z Twingo jest inaczej. To pies przylepa podkołdernik. Wzięliśmy go od kuzynki. Gdy tylko się urodził, wujek brał go na ręce i spał z nim. I tak, teraz Twingo domaga się by ciągle być na kolanach. Gdy zbliża się 22:00, szczeka swoim piskliwym głosikiem, bo przecież już czas do wyra! Stara się uczyć od Peżota, więc jak ten zaczyna szczekać, Twingo idzie w jego ślady. Z Twingo jest jak z małym dzieckiem – jak coś chce, to sobie wykrzyczy. Będzie piszczał i szczekał, aż dostanie to co chce – choćby zainteresowania.

nono

Juniorka matka, Joker i Twingo

Apogeum ich hałaśliwości przeżyłam, jak gonił mnie termin oddania pracy magisterskiej. Twingo co chwila chciał mi wskakiwać na kolana, Peżot zaś, przynosił zabawkę i kazał ją sobie rzucać. Do tego w między czasie szczekały, warczały i gryzły się. Głowa to myślałam, że mi odpadnie! Kolejny dzień i to samo. W rezultacie od rana do 17 nic nie zrobiłam.
W pewnym momencie odłożyłam laptopa, usiadłam z nimi na podłodze i zaczęłam się bawić. Rzucać Peżotowi zabawkę, trzymając Twingo przytulonego do siebie. Bawiłam się z nimi tak niecałą godzinę. Później już miałam spokój do końca dnia.

Posiadanie 2-óch psów, o tak różnych charakterach było i jest dla mnie niesamowitą lekcją. To jest jak przedsmak macierzyństwa. Wiem, że z dziećmi będzie o wiele więcej roboty. Dziecko będę musiała też wykąpać, wyjąć mu gluty z nosa i umyć dupkę po kupie. Z psami te problemy odpadają. Ale to tylko czynności.
Najbardziej się cieszę z cierpliwości jakiej mnie te sierściuchy nauczyły. Już się tak nie denerwuję na hałas. Nie popadam w złość, gdy one coś chcą, a ja mam obowiązki. Zdecydowanie zwolniłam przy nich bieg życia. Gdy muszę coś zrobić w domu, robię przerwy by się z nimi pobawić. Tym sposobem ja wykonuję swoją pracę, może zajmuje mi to więcej czasu, ale przy tym mam spokój, a psy moją uwagę.
Nauczyłam się też, że sposób w jaki poświęcam im uwagę, wcale nie musi być wyszukany. Gdy one chcą się bawić, Peżot przynosi swój sznur – wystarczy, że ja będę ten sznur trzymać. I tyle.

Nie nadajesz się na matkę? Weź sobie psa. A najlepiej dwa! 
Jestem zwolenniczką małych kroków. Choć psy to mniejszy obowiązek niż dziecko, to cieszę się, że to przy nich miałam swoje pierwsze frustracje. Że to przy nich złościłam się na hałas jaki robią, na to jak są absorbujące, a nie na dziecko. Cieszę się, że własnie przy psach,a nie dzieciach, oduczyłam się bycia impulsywną i gwałtownego reagowania. Wiele razy zdarzyło mi się krzyknąć na nie, warknąć i wpaść w złość. Wiele razy miałam je po dziurki w nosie z tej bezradności. Mam nadzieję, że to sprawi moje macierzyństwo będzie łatwiejszym. I nie będę tak negatywnymi uczuciami obdarzała mojego dziecka.

Dla ducha

Masz ochotę na więcej przemyśleń? Tu znajdziesz moje przemyślenia na temat relacji, codzienności, życia w zgodzie ze sobą i przede wszystkim – poznania siebie.

Czytaj więcej…

Dla domu

Znajdziesz tu naszą codzienność: przepisy kulinarne na szybkie i jeszcze prostsze dania, moje triki na szybką i skuteczną organizację mieszkania no i… – zobaczysz jak mieszkam i co wybieram.

Czytaj więcej…

Nasza codzienność

Moja introwertyczna, nadwrażliwa dusza zdecydowanie woli siedzieć w domu, ale… to nie znaczy, że z tego domu nie wychodzę i siedzę cały dzień pod stołem!

Znajdziesz tu nasze wyjazdy – miejsca w Polsce, które polecam, filmy, które zrobiły na mnie wrażenie i ważne dla mnie chwile.

Czytaj więcej…

Polskie marki

Och, wiem jak to trudno być młodą marką. Tworzenie czegoś swojego, pójście pod prąd wymaga ogromu wysiłku.

Dlatego w tym cyklu przedstawiam Ci wywiady z fantastycznymi polskimi markami!

Czytaj więcej…

Cześć!

Cześć!

Jestem Asia. To moje myśli masz właśnie okazję czytać.
Jestem introwertyczką i osobą wysoko wrażliwą. Uwielbiam otaczać się naturą, zapachami i dobrymi emocjami. A nade wszystko cenię sobie wolność – możliwość bycia sobą i życia po swojemu.
Bo wolno mi.

 Hej, cześć 🙂

Podobał Ci się ten post?
Jeśli tak, będzie mi bardzo, bardzo miło jeśli udostępnisz go na facebooku i skomentujesz.

To cudowne móc poznać Twoje zdanie, wymienić myśli. Tak tworzy się więź… 

Do usłyszenia wkrótce
Asia Maj Dubińska

 

6 komentarzy

  1. Perfekcyjna Niedoskonałość

    Kurcze – odkąd wzieliśmy ślub z każdej strony napływają insynuacje, że to już czas na dziecko. A czym bardziej mnie na to naciskają tym bardziej nie mam na to ochoty 😉

    Odpowiedz
  2. Inne Życie

    Ale się zgadzam z tym, co napisaliście! 🙂 Dokładnie miałam takie same myśli po tym jak wzieliśmy Figulca do domu – jak dobrze, że najpierw pies a potem dziecko! Przynajmniej już wiem jak to jest nie dosypiać (Figa jak była mała budziła nas o 3, 4, 5 rano aby wyjść na dwór), dbać o to coś małego coś zjadła (tak, Figulec to niejadek), dzielić czas między swoje przyjemności a obowiązki etc. To dobra szkoła życia 🙂 I może przynajmniej przeżyję mniejszy szok po urodzeniu malucha 🙂

    Odpowiedz
    • MyNaSWoim

      Hihihi jak ja raz zignorowałam Twongo i nie zniosłam go na dwór (był malusieńki i jeszcze sam nie schodził z łóżka i schodów) to…zsikał mi się na poduszkę ^^. Przy dziecku nie zrobię tego błędu xD

      Odpowiedz
  3. Perfekcyjna Niedoskonałość

    a ja do dzisiaj mam poczucie, że średnio się do tej roli nadaje 😉
    wprawdzie też mam kundelka, którego kocham do szaleństwa, ale jednak na dziecko póki co nie bardzo mam chęć się zdecydować. Póki co kieruje mną nadal taka nutka egoizmu i sympatia do mojej niezależności. Kiedy mi się podoba to idę na imprezę, innym razem śpię do południa, a jeszcze innym wychodzę rano i wracam wieczorem. Wiem, że posiadanie dziecka bezpowrotnie to zmieni, a ja nadal nie czuje się na to gotowa.

    Odpowiedz
    • MyNaSWoim

      Oh, my zdecydowanie też nie planujemy teraz mieć dzieci! Też nie jestem jeszcze na to gotowa. Ale na pewno czułabym teraz mniejszą panikę niż kiedyś. Ciąża, dziecko nie była by dla mnie teraz aż drastycznym doświadczeniem – jeśli chodzi o wrzaski, upierdliwość, konieczność poświęcania uwagi. Myślę, że u nas czas na dziecko przyjdzie jak wyszalejemy się na swoim mieszkanku 😉

      Odpowiedz

A Ty, co o tym myślisz?

Odbierz prezent

Darmowy e-book: Miniporadnik jak żyć wolniej na co dzień